TROOST

Gelezen: een mailtje van theater DeLaMar, gisteren, rond half drie in de middag: ‘tot onze grote spijt gaat de voorstelling van Paulien Cornelisse niet door. Haar gezondheid en daarmee haar energie laten het de komende tijd niet toe om op het podium te staan. We betreuren het zeer, Paulien zelf ook’. Er stond ook nog iets over mijn geld terugkrijgen, dat gingen ze regelen. Ik schrok enorm en dacht: ‘Nee! Gaat het zo slecht? Ze zal toch niet….? 

Dik twee uur later kwam het nieuws. Ze was wel… 

Ik wil mijn geld niet terug. Ik wil Paulien. Zo mild scherp, zo virtuoos bescheiden, zo slim nieuwsgierig, zo eigenzinnig lief, zo’n oase van fijnheid te midden van, nou ja, van veel niet fijne dingen. Ik las alles van haar. Ook dit stukje, in ‘En Dan Nog Iets’:

 

‘Het moeilijkste troosten vindt natuurlijk plaats als er iemand dood is gegaan. Omdat dat zo verschrikkelijk moeilijk en onmogelijk is, hebben de mensen verzonnen dat je dan ‘gecondoleerd’ moet zeggen. Een vreemde, afstandelijke formule, die daarom vaak wordt ingekapseld tot zoiets: ‘Nou, gecondoleerd, zal ik maar zeggen. Jammer dat troosten niet een beetje meer pit mag hebben. Vergelijk het met feliciteren, het omgekeerde van troosten. Je hebt het ultrasaaie ‘Nou, van harte – dat is het ‘gecondoleerd van de felicitaties. Aan de andere kant van het felicitatiespectrum heb je kleuterjuffen die een vlag op het bord tekenen en er enthousiast de klassieker ‘gefeliciflapstaart’ uitgooien. 

Troosten met de energie van een kleuterjuf. Dat zou mooi zijn. Dat er bij elk levensdrama wel iemand op je af zou komen met een welgemeend ‘gecondoleflapstaart’*

 

Ja. Dat zou mooi zijn. En haar daarna missen, en blijven lezen. Dank je wel, dank je wel Paulien. 

 

*En Dan Nog Iets’. Paulien Cornelisse, 2012, Atlas Contact