LENTE

Jaja, de vier jaargetijden, die kennen we nou wel. Maar jongens, die Vivaldi. Zoveel méér gemaakt, zoveel moois. In de film Primavera zinderen zijn composities voorbij. Toch is hij een 'hoofdpersoon naast de hoofdpersoon': het verhaal draait voor mij vooral om Cecilia, meisje zonder moeder, opgroeiend in het Ospedale della Pietà, een streng weeshuis in het Venetië van begin 18e eeuw. Wat ze wil: viool spelen. En ze kan het, ze is een uitzonderlijk talent. Dat talent volledig ontplooien is echter niet de bedoeling: haar wacht (net als alle andere meisjes in het Ospedale) een gearrangeerd huwelijk met een voorname rijkaard, naar wiens bruidsschat het immer noodlijdende weeshuis reikhalzend uitkijkt, en daarna een leven als onderdanige echtgenote. Maar wacht! Daar is de nieuwe maestro Vivaldi, die muziekles gaat geven in het Ospedale (dat deed hij echt, maar liefs 37 jaar) Hij helpt Cecilia opbloeien, hij stuwt haar spel (en daarmee de uitvoering van zijn eigen composities) naar grote hoogten. Win-win, zou je zeggen, en na de lente komt dan vast een schitterende zomer, met glorie voor hem en een vervullend leven voor haar. Zou je zeggen.

De film is mooi, wreed, hier en daar wat voorspelbaar, en ook hoopvol. Aan het eind kun je je afvragen wie van de twee zich het meest vast laat zetten door het lot: de componist of het meisje?