SUPPORTERS

Gezien: AZ-Telstar. Maar daar ging het niet om. Het ging om die ene minuut, waarin alle supporters (alle supporters dus) gingen staan om een saluut te brengen aan haar. De moeder van de doelman. De doelman van Telstar, de club die op visite kwam. Daar stonden ze dus, al die voetbalfans, schouder aan schouder, vak aan vak, met hun clubsjaals in verschillende kleuren. Te applaudisseren voor haar. De moeder van de doelman. De snikkende doelman. Hij applaudisseerde ook, maar dat hoorde je niet, vanwege het overweldigende geluid van het klappende stadion en ook omdat hij zijn keeperhandschoenen aan had. Haar foto werd getoond, en er was een spandoek, voor de familie. 

 

Ik kon niet in het hoofd van de doelman kijken. Ik weet niet wat hij dacht, de zoon van de moeder. Maar ik zag het bijten op de lip, het vocht in de ogen en de blik naar ergens boven. 

Ik dacht: wat mooi, zoveel supporters bij zoveel verdriet. De schoonheid van samen delen, al is het voor één minuut. Daarna ging de wedstrijd verder. Hij keepte goed, de zoon. Ze wonnen niet.