Horen, Zien en Lezen

TROOST Gelezen: een mailtje van theater DeLaMar, gisteren, rond half drie in de middag: ‘tot onze grote spijt gaat de voorstelling van Paulien Cornelisse niet door. Haar gezondheid en daarmee haar energie laten het de komende tijd niet toe om op het podium te staan. We betreuren het zeer, Paulien zelf ook’. Er stond ook nog iets over mijn geld terugkrijgen, dat gingen ze regelen. Ik schrok enorm en dacht: ‘Nee! Gaat het zo slecht? Ze zal toch niet….?   Dik twee uur later kwam het nieuws. Ze was wel…  Ik wil mijn geld niet terug. Ik wil Paulien. Zo mild scherp, zo virtuoos bescheiden, zo slim nieuwsgierig, zo eigenzinnig lief, zo’n oase van fijnheid te midden van, nou ja, van veel niet fijne dingen. Ik las alles van haar. Ook dit stukje, in ‘En Dan Nog Iets’:   ‘Het moeilijkste troosten vindt natuurlijk plaats als er iemand dood is gegaan. Omdat dat zo verschrikkelijk moeilijk en onmogelijk is, hebben de mensen verzonnen dat je dan ‘gecondoleerd’ moet zeggen. Een vreemde, ...

SUPPORTERS Gezien: AZ-Telstar. Maar daar ging het niet om. Het ging om die ene minuut, waarin alle supporters (alle supporters dus) gingen staan om een saluut te brengen aan haar. De moeder van de doelman. De doelman van Telstar, de club die op visite kwam. Daar stonden ze dus, al die voetbalfans, schouder aan schouder, vak aan vak, met hun clubsjaals in verschillende kleuren. Te applaudisseren voor haar. De moeder van de doelman. De snikkende doelman. Hij applaudisseerde ook, maar dat hoorde je niet, vanwege het overweldigende geluid van het klappende stadion en ook omdat hij zijn keeperhandschoenen aan had. Haar foto werd getoond, en er was een spandoek, voor de familie.    Ik kon niet in het hoofd van de doelman kijken. Ik weet niet wat hij dacht, de zoon van de moeder. Maar ik zag het bijten op de lip, het vocht in de ogen en de blik naar ergens boven.  Ik dacht: wat mooi, zoveel supporters bij zoveel verdriet. De schoonheid van samen delen, al is het voor één minuut....

MET DE KINDEREN ALLES GOED   Gaspard (9) mag een ijsje uitkiezen in de supermarkt, maar hij wil liever een blik perziken op sap. Niet dat hij die echt lekker vindt, maar zijn moeder eet ze zo graag. Zijn moeder, die er niet is. Ze is ineens verdwenen, nadat ze hem en zijn zusje Margaux (6) heeft achtergelaten bij hun tante Jeanne. Jeanne, die alleen woont, af en toe ee n one-night-stand heeft, en verder een nogal vreugdeloze baan in het verzekeringswezen. Op kinderen zit ze niet te wachten. Maar ze krijgt ze dus toch. Voilà.  De film Les Enfants Vont Bien laat zien hoe er met vallen en opstaan (en dan wéér vallen en toch maar weer opstaan) een band ontstaat tussen beschadigde kinderen en beschadigde volwassenen. Over loyaliteit aan imperfecte, rouwende of afwezige ouders. Over hoe niet alles goed komt en het leven toch verder gaat. Over hoe groot geworden kinderen nog altijd rondlopen met de krassen uit hún opgroeien en wat dat dan doet, in al hun relaties. Ik vond het ontroer...

LENTE Jaja, de vier jaargetijden, die kennen we nou wel. Maar jongens, die Vivaldi. Zoveel méér gemaakt, zoveel moois. In de film Primavera zinderen zijn composities voorbij. Toch is hij een 'hoofdpersoon naast de hoofdpersoon': het verhaal draait voor mij vooral om Cecilia, meisje zonder moeder, opgroeiend in h et Ospedale della Pietà,  een streng weeshuis   in het Venetië van begin 18e eeuw. Wat ze wil: viool spelen. En ze kan het, ze is een uitzonderlijk talent. Dat talent volledig ontplooien is echter niet de bedoeling: haar wacht (net als alle andere meisjes in het Ospedale) een gearrangeerd huwelijk met een voorname rijkaard, naar wiens bruidsschat het immer noodlijdende weeshuis reikhalzend uitkijkt, en daarna een leven als onderdanige echtgenote.  Maar wacht! Daar is de nieuwe maestro Vivaldi, die muziekles gaat geven in het Ospedale (dat deed hij echt, maar liefs 37 jaar) Hij helpt Cecilia opbloeien, hij stuwt haar spel (en daarmee de uitvoering van zijn eig...

THOSE MEMORIES OF YOU Zij is de eerste in dit nieuwe blog, uiteraard. Ik denk dat ik in de loop der jaren zo'n beetje alles van haar heb gehoord. Ik draaide haar grijs, al vanaf de middelbare school, zonder dat ze zelf ook maar een haar grijzer werd. Zo knap.  Die nummers en die stem, bedoel ik. Zo helder, zo soepel, altijd spot on, schijnbaar moeiteloos.  Solo, en ook met collega's die naast haar nog meer gingen shinen (ook al was er niemand zo sprankelend als zij). Neem nou dit album, met Emmylou Harris en Linda Rondstadt. Ik heb het de afgelopen dagen weer grijs gedraaid. Dolly. Allways.